Theodor Holman: ‘De islam is uit op wereldheerschappij’


‘En is bereid daarvoor de wapens op te nemen.’ Aldus Theodor Holman in het Parool. Hij noemt religie het grootste kwaad in de wereld. Hij heeft het dan over de radicale islam en het orthodoxe christendom. Holman neemt mensen hun geloof kwalijk. Daarmee scheert hij alle gelovigen en alle religies over een kam. Hij denkt als Geert Wilders: tegen de gelovigen heeft hij zogenaamd niets, maar wel tegen het geloof. Alsof je dat kan scheiden.

Bizar, dat journalist Holman zijn denkbeelden alleen maar baseert op juist de radicale en orthodoxe elementen binnen religie. Op grond van die kortzichtige visie noemt hij religie het grootste kwaad in de wereld. En vervolgens wil hij een open debat. Dan moet je wel de deur open zetten en niet hard dichtslaan.

‘We lijden enorm onder de politiek correcte opvatting dat je de islam niet mag bekritiseren. Dat zie je overal en dat belemmert een open debat over de islam enorm.’

Holman belemmert juist het open debat door de islam slechts eenzijdig te bezien. Het is dan geen bekritiseren wat Holman doet, het is het wegzetten van hele bevolkingsgroepen die de islam als heilig ervaren. Daarmee doet hij zelf de discussie onrecht, want het mist dan de broodnodige nuance die zo belangrijk is in een open debat.

Moslims maken gebruik van twee wapens: bevolkingsaanwas en immigratie

Hier heeft Holman het weer over ‘moslims’. Allemaal dus. Niet ‘radicale moslims’ alleen. Dat is het enge aan Holman – die het gedachtegoed van Wilders hiermee voor honderd procent aanhangt. Holman ziet geen mensen. Hij ziet – door zijn oogkleppen – alleen maar radicalen. Alle moslims zet hij in het verdomhoekje. Demoniseren noemen ze dat. Of racisme.

Hero Brinkman (ex-PVV) heeft het gelukkig eindelijk door. Hij is het niet langer eens met het wegzetten van hele bevolkingsgroepen. Als het om het wegzetten van bevolkingsgroepen gaat, is 41 procent het eens met Brinkman, die deze tendens ziet bij de PVV. 55 procent deelt zijn mening niet.

Zie: ‘Die Islam is verderfelijk’ 

Foto: Tijdens de hadj maakt men zeven keer de ommegang rond de Kaaba (Irishpunktom)

De dooddoener in het euthanasiedebat komt van de ChristenUnie

‘Het behoort tot de kern van het christelijk geloof dat God zich niet bij voorkeur openbaart in kracht en grootsheid, maar juist in wat klein en kwetsbaar is.’ Dat zegt kamerlid Esmé Wiegman (ChristenUnie). Ze vindt dat de samenleving nooit de dood moet faciliteren. – Blijkbaar zijn ouderen gedoemd door te ‘leven’ tot ze er dood bij neervallen, of anders moeten ze maar van tienhoog springen.

Klein en kwetsbaar
Ouderen worden kwetsbaarder, want zij worden door de steeds betere(?) gezondheidszorg ouder en ouder, zij het met vallen en opstaan. Sommige ouderen kunnen steeds minder, worden hulpbehoevend door allerlei kwaaltjes die hun gezondheid ook nog eens geestelijk ondermijnen. Maar God wil dat. God zit verlangend uit te kijken naar ons mensen en hoopt dat ze klein en kwetsbaar worden, want daarin openbaart Hij zich. De Eeuwige houdt niet van ‘kracht en grootsheid’.

ChristenUnie-kamerlid Esmé Wiegman zegt dat de samenleving nooit de dood moet faciliteren. Ze vindt dat het burgerinitiatief de fundamentele vraag aan de orde stelt, hoe wordt omgegaan met kwetsbaarheid. ‘Het behoort tot de kern van het christelijk geloof dat God zich niet bij voorkeur openbaart in kracht en grootsheid, maar juist in wat klein en kwetsbaar is.’

Levensverlengingkliniek
Hoe ver kun je als politicus zinken? God wordt voor alles misbruikt en ook dit theorema komt uit de hemel vallen: leve de klein- en kwetsbaarheid. Volgens het christelijk geloof schijnt God dat te willen. Waarom niet gelijk een Levensverlengingkliniek openen onder het motto: ‘Nooit klaar met leven’? Ouderen voor eeuwig aan het infuus, katheters en sondevoeding. Daar worden ze nog kleiner en kwetsbaarder van. De manier om het leven in alle ‘kracht en grootsheid’ tergend langzaam te voltooien.

Zie: VVD werkt niet mee aan wet ‘klaar met leven’

Illustr: zorgvisie.nl

De ondergang van de christelijke politiek in Nederland


‘Hoe God verdween uit de Tweede Kamer’ is een onthullend boek over de eigenlijk geruisloze verdwijning van de christelijke politiek – althans de politiek die zich bij voortduring beriep op de Bijbel. In een nooit eerder ondernomen en fascinerende studie beschrijft Eginhard Meijering het proces van ontkerstening van het Nederlandse parlement. Dat proces is natuurlijk ook een afspiegeling van de deconfessionalisering van de maatschappij als geheel.

Volgens Hans Goslinga, in Trouw, zal dat de nodige discussie losmaken, alleen al vanwege de stelligheid en de ondertitel van het boek ‘Hoe God verdween uit de Tweede Kamer – De ondergang van de christelijke politiek in Nederland’. Hij schrijft hierover in zijn column ‘Moet God nog wel meespreken op het Binnenhof?’.

Door het problematiseren van homoseksualiteit lukte het de partij (ChristenUnie, pd) niet in te breken in de sociale vleugel van het CDA. Van breder belang is het gegeven dat ook in Amerika, vijftig jaar later, de secularisatie lijkt ingezet. Een voorname oorzaak daarvan, het binnenvoeren van God in de politiek, biedt zowel de kerken hier als de christelijke partijen stof tot nadenken.

Volgens Goslinga lijkt het – door de indruk die het boek wekt – alsof het met de partijen die zich christelijk noemen al afgelopen is. Dat is niet zo, zegt hij. Niettemin, er zijn redenen genoeg het proces van achteruitgang te dramatiseren. Dat legt hij onder meer uit door te stellen dat de dominantie van katholieken en protestanten, verenigd in het CDA, niet meer vanzelfsprekend is. Hij stelt ook dat door het problematiseren van homoseksualiteit het de partij (ChristenUnie, pd)  niet lukte in te breken in de sociale vleugel van het CDA.

In de op- en neergang van de christen-democratie zit dus ook een conjunctureel element, maar door de secularisatie is de ijzeren voorraad aan kiezers wel structureel slinkend, waardoor de terugval steeds groter wordt. Is dat proces te keren?

Theoloog en historicus Eginhard Meijering (1940) was van 1976 tot 2001 lector aan de universiteit van Leiden. Sinds 1980 is hij lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Eerder publiceerde hij bij Balans onder andere Geschiedenis van het vroege christendom (2004, derde druk) en Het Nederlands christendom in de twintigste eeuw (2007).

Hoe God verdween uit de Tweede Kamer, uitgeverij Balans, paperback 13,5 x 21,5 cm, 204 pagina’s, € 17,95, omslag Bas Smidt, nur 740, isbn 978 94 600 3402 2, februari 2012 – Geen e-book versie beschikbaar.

Zie: Moet God nog wel meespreken op het Binnenhof?