Israël: nog zo’n 224 jaar te gaan

DSCF4999.000

Rabbijn Raphael Evers (re) sprak woensdag in een lezing tijdens de studiemiddag Geweldsteksten van de Raad van Kerken over teksten die ‘ons vanuit de Hemel geschonken zijn, teksten die de basis vormen van ons volksbestaan en ons heilig zijn’. Hij haalde het traktaat de Pirkee Awot uit het Joodse gebedenboek aan, dat stelt dat de wereld op drie principes berust: waarheid, recht en vrede.

Het woord vrede maakt zo een indruk omdat het gemis ervan zo pijnlijk duidelijk is. Vrede is een vaag begrip en ligt gemakkelijk met zichzelf overhoop. Vrede met onszelf hebben is al een heksentoer, vrede vinden in G’d is een levenstaak, en harmonie met het milieu lijkt nauwelijks meer haalbaar.’

Evers noemde vrede een geschenk van de medemens en een gave G’ds, maar de menselijke houding van ‘geen geweld’ ontstaat niet vanzelf.

Non-violence’ als het ‘ontbreken van gewelddadige uitbarstingen’ is te weinig. Wil er sprake zijn van enige duurzame vrede dan moeten wij hoger reiken.’

De rabbijn, verbonden aan het Nederlands Israëlisch Kerkgenootschap, vertelde over het Hebreeuwse woord voor vrede: sjalom, van het werkwoord sjaleem, dat volledig of perfect betekent. Sjalom is een van de G’dsnamen.

Het heeft de bijbetekenis van harmonie. De Tora bezigt de term sjalom in intrapsychische, intermenselijke, internationale en religieuze zin. Alles tezamen genomen zou men sjalom het beste kunnen vertalen als ‘een toestand van volledige harmonie in iedere relatie.’

Volgens Evers plaatst de joodse traditie de bron van alle onvrede en geweld bij de zondeval van Adam, die oorspronkelijk een volkomen geïntegreerde persoonlijkheid was zonder innerlijke drang tot kwaad. Maar Adam at van de boom van kennis van goed en kwaad, het symbool van de huidige menselijke natuur, waarin harmonie en geweld, vrede en onvrede onafscheidelijk met elkaar verbonden zouden blijven.

In overdrachtelijke termen schildert de Tora het ontstaan van de tegenstrijdige menselijke psyche, die de primaire conflictstof zou vormen, in de eerste plaats voor de mens zelf. Voortaan zou hij al zijn levensdagen doorbrengen met het bevechten van zijn innerlijke onvrede en paradoxale instelling. De strijd tussen zijn animale en spirituele aanleg zou de rest van de menselijke geschiedenis bepalen.’

En daarvoor schiep G’d, aldus Evers, naast de kwade aandrift, de Tora om de mens uit zijn paradoxale situatie te bevrijden. De Tora is ‘free for all’: het staat iedereen vrij om het jodendom aan te nemen en om zich de praktijk van de Tora eigen te maken.

Slechts door middel van Tora-studie en –praktijk treedt de mens in contact met zijn Schepper, hetgeen het beginpunt vormt van iedere vorm van werkelijke harmonie: intrapsychisch, intermenselijk, internationaal en tussen mens en G’d.’

Er bestaat ook nog zoiets als het recht op zelfverdediging, want in de Tora staat ook dat ‘indien iemand het erop aanlegt u te doden, wees hem dan voor en dood hem eerst’. Evers stelde dan ook dat de enige oorlog die onder de huidige omstandigheden toegestaan is, een defensieve oorlog is. Oorlog uit zelfverdediging wordt door de halacha (Joodse wet) voorgeschreven. Wanneer het voortbestaan van G’ds volk op het spel staat, wordt de gewapende strijd zelfs een gebod, waarin iedereen moet participeren.

Maar er is uitzicht op vrede – al kan volgens mij Israël zelf vrede geenszins voor elkaar krijgen, de Tora ten spijt – vernam ik naarmate de lezing van de rabbijn vorderde: de mensheid wordt voorbereid op het Messiaans vredesrijk. Joden geloven in de komst van de Messias. De wereld, zoals wij die in de huidige gedaante kennen, zal volgens de Talmoedische traditie zesduizend jaar voortduren. De mensheid heeft dus, gegeven het feit dat we ons nu bevinden in het jaar 5776, nog 224 jaar te gaan. Volgens het utopisch Messianisme ontstaat er dan een universeel vrederijk van liefde en gerechtigheid.

Het utopisch Messianisme staat een universeel vrederijk van liefde en gerechtigheid voor ogen. Oorlogen bestaan niet meer, G’ds woord zal vanuit Zion de hele wereld bestrijken, en alle volkeren zullen in harmonie en eenheid aan de G’ddelijke verwachtingen voldoen. De wereldwijde bereikbaarheid en communicatie, de allesziende satellieten kunnen bij het verspreiden van de G’dskennis in de tijd van de Messias een belangrijke rol spelen.’  

Volgens Evers ligt de eindtijd dus niet meer veraf. De Messias zal zich vòòr het jaar 6000 openbaren.

Bron: Lezing en dossier Geweldsteksten – Raphael Evers
Foto: Studiemiddag Raad van Kerken, Utrecht (PD)

Maya en het plots ‘ontwaken’ op 22-12-2012

Mayakalender
‘Het wordt alleen maar beter. Want het ik-tijdperk, het tijdperk van bijgeloof en disrespect gaat tijdens de komende, nieuwe Maya-cyclus plaatsmaken voor een hoger bewustzijn, een wij-denken, respect en positief denken.’ De dag na 21 december zal een dag als alle andere zijn, volgens Miguel Ruiz, afstammeling van een Mexicaans oervolk. Hij kent de Maya-kalender. ‘Er is niets om bang voor te zijn,’ zegt Ruiz. Aldus Trouw in het artikel Beste kerst ooit.

‘Die transformatie gaat overigens niet vanzelf. Het is niet zo dat we op 22 december verlicht zijn, of dat we, in Ruiz-termen, plots ‘ontwaken’. De dag na 21 december is volgens vader Ruiz een dag als alle andere. Nee, we moeten zelf onze mindset veranderen. En de nieuwe Maya-cyclus is daarvoor een perfect startpunt. Want het universum is er dan zeg maar, klaar voor.’ (Trouw) 

Volgens de wetenschap gebeurt er niets bijzonders op 21 december 2012. Maar volgens de bekendste ‘alternatieve’ wetenschapper John Major Jenkins zal er na die dag een grote spirituele verandering plaatsvinden. De spiritualist José Argüelles is van mening dat na 21 december 2012 het kapitalistische, materialistische tijdperk wordt beëindigd en een vredige, spirituele wereld zal ontstaan. Doemdenkers zijn er ook, zoals de Belgische schrijver Patrick Geryl. Volgens Geryl waren de Maya er honderden jaren geleden al van op de hoogte dat in 2012 een enorme zonnestorm het begin van het einde zou betekenen.

Glief 2012

Een en ander is ook te bestuderen op een kleine tentoonstelling in Museum Volkenkunde (illustr:  Maya-glief) in Leiden. Bezoekers kunnen er hun mening geven door te stemmen op wat zij denken dat er op die beruchte Maya-dag zal gebeuren. Volgens bezoekers, die hun stem kunnen uitbrengen op doemdenkers, wetenschappers, ‘alternatieve’ wetenschappers en spiritualisten, hebben de wetenschappers nu al gelijk. Er gebeurt helemaal niets, we gaan over tot de (wan)orde van de dag.

‘De wetenschappelijke wereld staat nogal sceptisch tegenover de ideeën die ontstaan zijn over het einde van de wereld in 2012. In de overgeleverde teksten beweren de Maya’s nergens dat de wereld ten onder gaat. Wel staat vast dat het een belangrijk jaartal is. Een belangrijk argument van de sceptici is dat de Lange Telling vanaf het jaar 909 eigenlijk niet meer gebruikt wordt door de Maya’s én dat sommige Maya-teksten voorspellingen voor de veel verdere toekomst dan 2012 maken. In Palenque schrijven ze zelfs over het jaar 4772 (geschreven als 1.0.0.0.0.8). Op sommige plekken telde de kalender zelfs nog veel verder door en draaide de kalender ook bij 13 baktuns niet door naar 1 pictun maar naar 14.0.0.0.0. Blijkbaar hadden verschillende steden ook hun eigen kalendersysteem.’ (Volkenkunde)

Zie: Beste Kerst ooit (Trouw-abonnees)

en: Maya2012 (Volkenkunde)

Cartoon: Volkenkunde

Gerelateerd: 2012: Een vreedzame samenleving binnen handbereik

Museum Volkenkunde: 21 december 2012: Het einde van de wereld?
Nog t/m 12 mei 2013
Steenstraat 1, 2312 BS Leiden

Op weg naar Armageddon, een apocalyptisch boek


‘Van dit boek heb ik geleerd dat de verwachting van gerechtigheid in de eindfase een algemeen menselijk gegeven is. Fanatisme zal er dus altijd blijven. Het gaat door! Dat is best wel schrikken, als je weet dat er steeds meer mogelijkheden voor geweld zijn. En daarmee is mijn boek zelf bijna een apocalyptisch boek geworden.’ Dat zegt Bob de Graaff, schrijver van het boek Op weg naar Armageddon, een geschiedenis van fanatisme.

‘Na de bloedige strijd van Armageddon lonkt immers het paradijs. Pas dan zal er een eind komen aan de vernedering. Kom op, binnendoor naar de eindtijd,’ legt het Reformatorisch Dagblad uit in het artikel Fanaten nemen binnenbocht naar jongste dag. ‘Fanaten doen hun best de geschiedenis een duwtje geven. Hoe meer vuur, hoe beter.’ 

Uit het (eerste) hoofdstuk Een openbaring van en voor alle tijden vertelt De Graaff – in dit door het Nederlands Dagblad ‘standaardwerk’ genoemd (‘meeslepend en toegankelijk geschreven’) – over diverse religieuze en politiek-filosofische stromingen waarbinnen het gewelddadig millenarisme een rol speelde of speelt:

‘In dit boek van het christelijk millenarisme, zoals dat naar voren kwam in de eerste tot en met de zeventiende eeuw in West-Europa, via seculiere vormen als het anarchisme, nationalisme, fascisme en communisme, tot en met hedendaagse vormen van islamistisch fanatisme. Bij deze laatste varianten gaat het om het millenarisme zoals zich dat in Iran heeft gemanifesteerd onder sjiitische moslims en om de vraag in hoeverre het soennitische islamisme van Osama bin Laden en anderen gestempeld is door of ingezet kan worden voor millenaristische doeleinden.’(Op weg naar Armageddon) 

Journalist Evert van Vlastuin (foto: Twitter) vraagt zich in het interview af welke plaats religie in het fanatisme heeft, waarop De Graaff antwoordt dat veel fanaten zich niet religieus noemen, maar wel een godsdienstige achtergrond verraden en dat hun woordgebruik typisch apocalyptisch is. De Graaff vindt dat niet vreemd, want het oerverhaal vindt hij in de Openbaring.

‘Bij Johannes van Patmos vinden we de weeklacht: Hoe lang moeten we nog wachten? Maar ook de maatschappijkritiek: tegen de rijken en voor de armen. In alle twintig eeuwen daarna zijn dit steeds de wezenskenmerken gebleven. De Graaff slaat zijn boek open bij een tekening van de Russische Revolutie. Een smid en een boer staan aan weerszijden van een poort. Daardoorheen zien we een nieuwe wereld gloren, van landerijen en fabrieken, met een stralende zon op de achtergrond. Daaronder de spreuk van Lenin: ‘Wij gaan alles vernietigen en op de ruïnes zullen wij onze tempel bouwen.’ De Graaff: ‘Iemand zei: In dit plaatje zit eigenlijk alles. Dat klopt. Je ziet hier ook dat de revolutie dus iets religieus heeft.’ (RD) 

In het voorwoord zegt De Graaff dat mensen die geloofsvrijheid eisen en verlangen dat zij binnen de grenzen van de wet hun geloof mogen beleven, zullen moeten accepteren dat anderen met eenzelfde vrijheid hun geloof ter discussie stellen.

‘Kritiek op een geloof, eventueel zelfs het lachen om een geloof, is nog geen aantasting van de geloofsvrijheid en evenmin een belediging van de gelovigen. Want geloof kan tegen een stootje. De gelovige die meent dat het anders is, is of intolerant of wankel in zijn geloof.’ (Op weg naar Armageddon)

Ook gaat het in dit boek om gedachten en verhalen op basis waarvan of met legitimering waarvan mensen geweld hebben gebruikt:

‘Er zijn al veel auteurs geweest die het gewelddadige karakter van religie hebben benadrukt. Religie en geweld zijn belangrijke factoren bij de bepaling van identiteit, het antwoord op de vragen ‘wie zijn wij?’ en ‘wie zijn zij?’ De combinatie van beide factoren kan dodelijk zijn. Zo meent de Duitse psycholoog Peter Conzen in een studie over fanatisme: ‘De radicale gelovigen van allerlei schakering hebben in hun tijdperken steeds meer onheil veroorzaakt dan alle schurken en psychopaten tezamen.’Tot eind achttiende eeuw was religie dan ook de enige rechtvaardigingsgrond voor terrorisme.’ (Op weg naar Armageddon)

Bob de Graaff (foto: RD) is hoogleraar inlichtingen- en veiligheidsstudies aan zowel de Universiteit van Utrecht als de Nederlandse Defensieacademie in Breda. Hij was tot januari 2010 hoogleraar terrorisme en contraterrorisme en directeur van het Centrum voor Terrorisme en Contraterrorisme. Hij was de eerste hoogleraar op dit vakgebied in Nederland.

Op weg naar Armageddon | ISBN: 9789461054630 | Paperback inclusief gratis e-book | Geïllustreerd | 15 x 23 cm 756 | 756 blz. € 29,90 | Omslagontwerp: Bart van den Tooren
Religieus en seculier fanatisme is niet iets van deze tijd. Op weg naar Armageddon is de geschiedenis van gewelddadige pogingen om heilstaten te vestigen, van de middeleeuwen tot de dag van vandaag. Aan het einde van de middeleeuwen manifesteerde zich op diverse plaatsen in Europa een gewelddadig verlangen het Rijk van God op aarde te vestigen. Sindsdien is dit streven telkens opnieuw opgekomen, overal ter wereld en in alle mogelijke varianten. Bob de Graaff, terrorismedeskundige bij uitstek, laat religieuze en politiek-filosofische stromingen waarin fanatisme een rol speelde of speelt de revue passeren: van het christelijke radicalisme via seculiere vormen als het communisme, het anarchisme en het fascisme tot aan de hedendaagse vormen van islamistisch terrorisme en de theocratie van Iran.

Zie: Fanaten nemen binnenbocht naar jongste dag

Klik hier voor interview met ‘terrorisme-expert bij uitstek’ Bob de Graaff bij VPRO-radio OVT:
‘Radicale gelovigen hebben in hun tijdperken steeds meer onheil veroorzaakt dan alle schurken en psychopaten tezamen.’

Het einde der tijden komt (weer) als film


‘En ik zag een engel afkomen uit den hemel, hebbende den sleutel des afgronds, en een grote keten in zijn hand; En hij greep den draak, de oude slang, welke is de duivel en satanas, en bond hem duizend jaren; En wierp hem in den afgrond, en sloot hem daarin, en verzegelde dien boven hem, opdat hij de volken niet meer verleiden zou, totdat de duizend jaren zouden geëindigd zijn. En daarna moet hij een kleinen tijd ontbonden worden.’ – Een gedeelte uit het Bijbelboek Openbaring, die de inspiratie vormt voor de film Left Behind.

De dertiendelige Left Behind-reeks beschrijft de wereld tijdens en na de apocalyps. Bij de opname ten hemel verdwijnen personen spoorloos en raken zwangere vrouwen plots hun kind kwijt. Vervolgens staat een werelddictator op (de antichrist) die de strijd aanbindt met de overgebleven christenen. (Trouw)

Niet kijken op Wikipedia, want die vertelt de plot van dit verhaal, maar dat blijkt bij nader inzien over een eerdere en andere verfilming te gaan. Die film heette Left Behind, The Movie, al uit 2000, met in de hoofdrol Kirk Cameron. In Nederlandse vertaling bekend als de boekenreeks De laatste bazuin, waarop de nieuwste verfilming, nu met Nicolas Cage in de hoofdrol, eveneens gebaseerd is.

In deze film is Buck Williams, gespeeld door Kirk Cameron, een gerenommeerd journalist die tijdens een reportage in Israël getuige is van een grote Arabische aanval op dat land, die wonderbaarlijk in de kiem wordt gesmoord. Als hij in het vliegtuig zit, verdwijnen er plotseling vele mensen om hem heen. De gezagvoerder Rayford Steele, gespeeld doorBrad Johnson van hetzelfde toestel bemerkt bij thuiskomst dat ook zijn vrouw en een kind van hem verdwenen zijn. Alleen zijn dochter: Chloe Steele, gespeeld door Janaya Stephens, blijkt er nog te zijn. Als ze een achtergebleven christen vinden in een kerk, bekeren ze zich ook tot het christendom en ontdekken ze dat de opname van de gemeente had plaatsgevonden. (Wikipedia, Left Behind: The Movie)

Enigszins verwarrend dus, twee verfilmingen, die allebei hetzelfde? scenario schijnen te volgen. Nu dus een film die ook al, volgens Trouw, sterk geïnspireerd is door het Bijbelboek Openbaring en de verwachting dat het einde vrijwel ieder moment kan aanbreken. Het verhaal is van schrijversduo Tim LaHaye (rechts) en Jerry Jenkins (links). (Foto’s: leftbehind.com)

De ‘echte film’ zullen we echter pas zien als het einde de tijden echt daar is, maar ik heb, geloof ik, liever het boek…

Zie: ‘Hollywood verfilmt bestseller over einde der tijden’ (Trouw)

en: Left Behind: The Movie

Zie ook: Griezelen om de eindtijd (Trouw)

Illustr: leftbehind.punt.nl

666, een typisch geval van hexakosioihexekontahexafobie


‘Apple heeft de religie van het Beest om zich heen,’ zei dr. C. A. van der Sluijs over het Beest uit Openbaring. ‘In de eindtijd zal de aanbidding toenemen van het Beest en zijn beeld. Het Beest uit de afgrond, de grote imitator van Christus en door Luther de aap van Christus genoemd. Hij pretendeert je gelukkig te maken, maar hij maakt je ongelukkig.’

Satan en de antichrist
Een typisch geval van hexakosioihexekontahexafobie, vind ik de angst voor het getal 666. Dit getal wordt, volgens Wikipedia, in bepaalde vormen van religieus bijgeloof als het getal van het Beest in verband gebracht met Satan en de antichrist, op basis van de Openbaring van Johannes  (13:17-18) uit het Nieuwe Testament. Angst voor of vermijding van dit getal komt dan ook vooral in christelijke kringen voor.

Van der Sluijs: ‘Het logo van Apple lijkt mij een eigentijdse vertolking van het merkteken van het beest en zijn beeld uit de afgrond. Beest en beeld vallen in deze tijd samen in de beeldcultuur, die de woordcultuur automatisch verdringt. Wie aanbidden we? God, via Zijn Geest? Of het beest, via zijn beeld? Het beest zal namelijk aanbeden worden via het beeld. In de geschiedenis van de kerk werd de verboden vrucht uit het paradijs als een appel gepresenteerd. Herkent u Apple? Is dat toevallig? Is het toevallig dat er een hapje uitgenomen is? Nee.’

666
De eerste computer van Apple is destijds in Amerika verkocht voor $666,66. Geen $666 dus, zoals de hervormd emeritus predikant ons voorspiegelt om zijn fobie kracht bij te zetten. Een echte christen gebruikt misschien geen Apple, maar een pc van een ander merk. Het blijft echter oppassen, misschien bestaat de HP wel uit 666 onderdelen.

Roulette
De fobie kan nog erger. Volgens Skepsis is het getal 666 ook aangetroffen in de naam van computertycoon Bill Gates (voluit William Henry Gates III), de baas van het Microsoftimperium. Vervang de letters van ‘Bill Gates’ door ASCII-waarden en tel er drie bij op. De uitkomst is 666. Tja… De getallen 1 tot en met 36 zijn gemiddeld (1+36)/2, en dus samen 36 maal 37/2, wat 666 is. Omdat dit juist alle getallen zijn die op een roulettewiel staan, spreekt dit ook al tot de verbeelding van 666-gelovigen. Tja.

En het maakt dat aan allen, de kleinen en de groten, de rijken en de armen, de vrijen en de slaven, een merkteken gegeven wordt op hun rechterhand of op hun voorhoofd, en dat niemand kan kopen of verkopen, dan wie het merkteken, de naam van het beest, of het getal van zijn naam heeft. Hier is de wijsheid: wie verstand heeft, berekene het getal van het beest. Want het is een getal van een mens, en zijn getal is zeshonderd zesenzestig. (Openbaring 13:16-18)

Papyrus χιϛ
De getallen 616 en 665 blijken eveneens Beest-achtig. Omdat in de belangrijkste handschriften 666 genoemd wordt, hanteren hedendaagse vertalingen dat getal, maar in een aantal belangrijke oude bronnen werd ook 616 en 665 genoemd. Wat gebeurde er toen? In het jaar 616 verplichtte koning Sisebut van de Visigoten alle joden zich te bekeren tot het christendom. In 665 stierf Numerianus, de bisschop van Trier. Beest-achtig allemaal. Het fragment uit Papyrus 115 lijkt ook al op het Beest.

Bron: Apple heeft de religie van het Beest om zich heen

Illustr: Papyrus Oxyrhynchus 1079 – Fragment uit Papyrus 115 met daarin χιϛ (616) als Getal van het Beest

Waarom het einde van de wereld een sprookje is

‘God is dood, dus die kan ons niet meer straffen. Het is de mens die het zichzelf allemaal aandoet. Zo bekeken zijn de ergste ecologische doemverhalen zelfs een vorm van hoogmoed. Alsof de mens in staat is om de planeet te verwoesten. De planeet heeft al veel erger meegemaakt: van ijstijden tot komeetinslagen.’ Dit zegt Joël De Ceulaer in Liberales. ‘De moderne mens lijkt wel emotioneel gehecht aan doemscenario’s. We smullen ervan, we smachten ernaar, en o wee als iemand de ernst van de zaak probeert te relativeren.’

Alsof we kleuters zijn die keer op keer hetzelfde sprookje willen horen. Doodsbang zijn we voor die enge heks en die boze wolf, maar toch kunnen we er niet genoeg van krijgen. Gelukkig zorgen media, politiek en wetenschap vandaag voor een nooit opdrogende stroom aan onheilsberichten. Samen schrijven zij de sprookjes van deze tijd. Verhalen waarmee het gezellig huiveren is, ’s morgens in de krant, ’s avonds in het journaal.

Joël De Ceulaer is auteur van de boeken Homo Sapiens en Grote vragen. Hij werkte van 1999 tot 2011 voor Knack magazine en is nu redacteur bij De Standaard. De Ceulaer schreef een essay over onze onuitroeibare neiging tot doemdenken.

Toch zijn die sprookjes niet nutteloos. In 1999, vlak voor de zo gevreesde millenniumwende, verscheen het zeer interessante boek De Apocalyps, het einde der tijden door de eeuwen heen. Daarin legt de Amerikaanse historicus Eugen Weber uit dat het geloof in de Bijbelse eindtijd vaak de motor van vooruitgang is geweest. Tal van ontdekkingsreizigers en wetenschappers – onder wie Christoffel Columbus en Isaac Newton – vonden hun motivatie mede in de nakende komst van het duizendjarige rijk, dat zou voorafgaan aan het Laatste Oordeel.

De Ceulaer vindt dat we ons wat meer met het optimisme moeten bezig houden en reikt daarvan enige voorbeelden aan, zoals het boek De rationele optimist, waarin de Britse bioloog Matt Ridley zich richt op die vooruitgang. Want alles is beter geworden: we waren 10.000 jaar geleden met 10 miljoen, nu met meer dan 6 miljard. 99% van die 6 miljard heeft het in vrijwel alle opzichten beter dan die 10 miljoen van toen. Ridley geeft inzicht in onze sterke punten en adviseert ons om optimist te zijn. Weg met het pessimisme!

Ridley toont aan dat de mensheid de voorbije eeuwen op de meeste vlakken alleen maar vooruitgang heeft geboekt. Waarom slaat die boodschap dan niet aan? Omdat pessimisme veel wijzer klinkt dan optimisme, denkt Ridley. ‘Als u in het café tegen uw vrienden zegt dat de regering goed bezig is, zullen ze denken dat u dom en naïef bent. Terwijl iemand die de wenkbrauwen fronst en zegt dat het helemaal niet zo goed gaat meteen een wijze indruk maakt. Terwijl hij misschien minder goed geïnformeerd is.’

Zie: Er was eens een apocalyps (Liberales) 

‘Het einde der tijden is altijd een nieuw begin’


Het einde der tijden, zou je kunnen zeggen, is gewoon een soort einde van het jaar en daarna verder gaan. En dat einde van de Maya’s dan: door omschakeling van het elektromagnetische veld? De Maya’s wisten niet zo veel van het elektromagnetische veld. ‘Het wetenschappelijke jargon is later in het verhaal van de Maya’s geschoven,’ zegt cultuurfilosoof Stef Aupers in het Erasmus Magazine.

Volgens Gert van der Ende, van het Erasmus Magazine van de universiteit van die naam, in gesprek met Aupers, is in het algemeen verlossing gecombineerd met een einddoel de functie van eindigheidsdenken. Hij zegt dat in het artikel Het verlossende einde. ‘Het einde der tijden is nooit het einde der tijden: het is altijd een nieuw begin.’

Het idee is van oorsprong zuiver religieus. Voor aanhangers van de evolutietheorie heeft de wereld geen doel. Religie geeft de wereld wel betekenis, met het idee van een toekomst waarin alles verandert: er is het idee van een God en die wil wat met ons. Het EM in gesprek met cultuursocioloog Stef Aupers.

Volgens Aupers is het eindigheidsdenken ook een beetje een wens verlost te worden van de stress van het moderne leven:

‘Het einde der tijden is ook een zeer krachtige metafoor voor het verlangen naar verandering, naar een nieuw en beter leven, voorbij de westerse civilisatie. Dat hebben veel moderne westerse mensen. Het gaat maar door. We worden geboren als een tabula rasa, maar raken verstrikt in allerlei ideeën, regels en patronen die we niet zelf hebben bedacht. Wij willen dat het stopt. Er bestaat daardoor een verlangen naar een catastrofe.

Het eindigheidsdenken, zegt Aupers, is vooral een westers fenomeen: je vindt het nauwelijks terug in oosterse vormen van religie en cultuur.

In het oosten is het tijdsbeeld veel meer cyclisch, gebaseerd op de seizoenen, alles komt op en vergaat weer, denk aan reïncarnatie. Dan kan je dus helemaal geen collectieve eindtijdverwachting hebben.

Soms denk ik: we gaan allemaal dood: dat is de echte eindigheid. Volgens de Bijbel komt Jezus als een dief in de nacht: volkomen onverwacht. Dat geldt vooral voor de dood. Misschien is het einde van de wereld voor iedereen persoonlijk: het einde van je eigen wereld en wellicht daarna een nieuw begin?

Volgens Jos de Mul, hoogleraar Filosofie van mens en cultuur aan de Faculteit der Wijsbegeerte, ‘blijven de atomen waaruit wij zijn opgebouwd altijd bestaan en gaan wij op in het grote geheel’.*

Wellicht met ‘barensweeën’ van onze geboorte anders en elders en ‘komen’ onze atomen ‘weder’ in een of ander hemels (konink)rijk, waar we onbekommerd onsterfelijk zijn, wie zal het zeggen?

* In hetzelfde nummer, in het artikel: Mens wil voortbestaan, dood of levend.

Zie: Het verlossende einde (Erasmus Magazine)

Illustr: eindtijdinbeeld.nl 

Het Einde der tijden komt er wederom aan


Het lijkt erop alsof alleen al de mededeling dat het einde van de wereld nadert profetie is. Want daar worden we echt mee doodgegooid. Die profetie is dan in ieder geval uitgekomen. Wanneer zal daar een einde aankomen? Als het einde-lijk zover is? Nu lijkt weer een middeleeuwse Joodse profetie over de komst van Israëls Messias overeen te komen met de huidige situatie in het Midden-Oosten, zo meldde afgelopen weekend Israel Today.

‘Een middeleeuwse tekst beschrijft nauwkeurig de huidige patstelling tussen Iran en de Arabische staten die door zijn nucleaire programma worden bedreigd. Volgens deze profetie zal Iran zal zijn kernwapens gebruiken, maar Israël zal behouden worden.’

‘Een stuk rabbijnse literatuur, bekend als de Yalkut Shimoni, heeft betrekking op veel toekomstscenario’s, zowel voor het land Israël als voor de wereld. In de paragraaf over het Bijbelboek Jesaja en de profetieën die het bevat, citeert de Yalkut Shimoni de woorden van een rabbi: ‘In het jaar waarin de Messias-Koning verschijnt, provoceren alle naties van de wereld elkaar. De koning van Perzië provoceert een Arabische koning en de Arabische koning wendt zich tot Aram voor advies.’

Het is niet bekend wie precies de Yalkut Shimoni heeft samengesteld, maar het oudste bewaarde exemplaar dateert van rond 1310 AD. Veel rabbijnen die in de Yalkut Shimoni worden geciteerd, leefden veel eerder, in de periode van de Talmoed, in de eerste en tweede eeuw na Christus.

Volgens de joods-christelijk pastor Ben Kok is het heel bijzonder, dat er over een eerste en tweede verlossing wordt gesproken. ‘Voor ons duidelijk: de eerste komst van Yeshua ha Mashiach, als de lijdende Mashiach ben Joseph en de tweede komst als Koning, Mashiach ben David.’

Jesaja: ‘En Hij zegt tot hen: ‘Mijn zonen, wees niet bang, wat Ik gedaan heb, heb Ik alleen voor jullie gedaan. Waarom zijn jullie bang? Wees niet bevreesd, jullie tijd van verlossing is aangebroken en de laatste verlossing is niet als de eerste verlossing, want de eerste verlossing werd gevolgd door smart en dienstbaarheid onder andere koninkrijken, maar de tweede verlossing wordt niet gevolgd door smart en dienstbaarheid onder andere koninkrijken.’

P.S. Word heeft moeite met deze laatste zinnen en noemt ze ‘vaag taalgebruik’. Ik kan me er iets bij voorstellen.
Het zal z’n tijd wel duren.

Zie: Volgens Joodse profetie kan de Messias spoedig komen (Israel Today)

Zie ook: Is de komende oorlog vanuit Iran de laatste, voordat Yeshua ha Mashiach ben David komt ? (Tora Yeshua)

Illustr: Title page from Yalkut Shimoni on Joshua, facsimile of Salonique edition (1527).

2012: Een vreedzame samenleving binnen handbereik

In het boek 2012: zin en onzin beschrijven Annemarieke Nagel en Helene Ribbeling zorgwekkende én hoopgevende ontwikkelingen in tien levensthema’s, waaronder religie. Zij zien religie als een enorme bindende factor in veel samenlevingen. Het ‘verbindt’ veel mensen met de zin van hun bestaan. Tegelijkertijd is de discussie over veel onderwerpen vrijwel nergens zo verhit als wanneer religie er een rol in speelt. Aldus meldt NieuwWij.

Volgens Marianne Jans van Biblion Recensie onderzoeken Nagel (organisatiepsycholoog, coach) en Ribbeling (jurist, psycholoog) vele uiteenlopende 2012-theorieën. ‘Oude beschavingen zoals de Maya’s, Inca’s, Azteken, Egyptenaren en Indiërs, maar ook de wereld van de wetenschap en diverse religies hebben elk hun eigen kijk op dit voorspelde einde van een tijdperk. Middels literatuur- en veldonderzoek hebben de auteurs tien maatschappelijke thema’s onderzocht waar deze theorieën effect op zouden kunnen hebben.’

NieuwWij: ‘In de tien hoofdstukken kijken ze onder meer naar ‘relaties, seks, geld, milieu, werk, kinderen, religie, politiek en gezondheid. Elk hoofdstuk bevat een aantal overeenkomstige vragen die de lezer zichzelf kan stellen. En daarnaast geven zij steeds een paar scenario’s met betrekking tot elk onderwerp in de lijn van de diverse theorieën. Met inhoudsopgave, voorwoord, inleiding, vier scenario’s van ‘hoe eventueel om te gaan met al deze gegevens’, literatuurlijst en noten. Een uitgebalanceerd en evenwichtig overzicht van de diverse visies. De wetenschappelijke visie is een interessante aanvulling.’

NieuwWij concludeert dat als onvoorwaardelijke liefde inderdaad de basiswaarde voor ons bestaan wordt (of was het die allang, maar zagen we het niet zo helder?), 2012 een openbarende periode in luidt, waarin een vreedzame (en zo u wilt: verlichte) samenleving binnen handbereik komt.

Zie: Begint in 2012 de jaartelling weer bij 0? 

Illustr: teapacks.wordpress.com

Vandaag Eindtijddag, de volgende ergens in 2012?


Lindsey Williams: ‘In de Bijbel staat dat 1000 jaar gelijk staat aan 1 dag, en 1 dag aan 1000 jaar. We bevinden ons nu ongeveer 2000 jaar na de geboorte van Jezus, en 6000 jaar na de Schepping, dus 6 ‘dagen’. De zevende ‘dag’, waarin er gerust wordt (het in de Bijbel omschreven 1000 jarig vrederijk), staat op het punt van aanbreken.’ Voor sommigen is dat vandaag, zoals Harold Camping laat weten, en voor anderen, zoals Williams, pas in 2012.

Of dat al volgend jaar is weet de bekende Amerikaanse pastor en insider Lindsey Williams niet en dat beweert hij dan ook niet. Hij vervolgt: ‘Toch kijk ik erg uit naar 2012, omdat het ook in spiritueel opzicht het meest bijzondere jaar sinds de eerste komst van Jezus lijkt te gaan worden.’ De stelling bij de IKON dat ‘Voorspellingen van de Eindtijd onzin zijn’ wordt bestreden door 17% van de deelnemers aan de poll. Er hangt blijkbaar iets in de lucht.

Volgens Williams heeft de ‘machtselite’, het gedaan. Zijn contacten ‘binnen de machtselite achter de schermen’ hebben hem laten weten dat 2012 het meest bijzondere jaar in 2000 jaar menselijke geschiedenis wordt en er een buitengewone, spiritueelachtige gebeurtenis wordt verwacht. Iedereen zou doodsbang worden als men beseft wat de machtselite in petto heeft voor het jaar 2012, dat volgens hem dan ook het schokkendste jaar ooit zal worden.

Toch dringt hij er bij de mensen op aan om vooral niet bang te worden, omdat angst één van de sterkste wapens in handen van de elite is. ‘Angst blokkeert je hersenen, en daarom willen ze juist dát veroorzaken.’ Waarom Williams dan niet aflaat voortdurend mensen angstig te maken met zijn doemdenken, is een raadsel. Alsof hij al zijn eigen angsten op de mensheid projecteert.

In eerdere artikelen over dit onderwerp heeft eindtijdonderzoek.nl beschreven dat ‘de elite hier eveneens op rekent en al honderden jaren toewerkt naar de komst van hun eigen messias, de zogenaamde verlosser van de mensheid, die onder hún voorwaarden zijn Nieuwe Wereld Orde op de wereld zal vestigen. Lindsey noemt deze persoon de ‘duivelsmessias’. Het doel is om de komst van de Bijbelse Messias Jezus Christus te verhinderen of onmogelijk te maken. De pijlen van de elite zullen vanaf volgend jaar dan ook in nog veel hevigere mate op de fundamentele christenen worden gericht.’

Zie: De opname, wordt het dan toch 2012?

En: De eindtijd op herhaling

Foto: eindtijdonderzoek.nl